۱۳۹۳/۰۳/۲۳

دیگر هنگامه ی انقلاب شده است

روزگار سختی است، شیعیان متفرق و درگیر مشکلات داخلی هستند. دشمن اصلی هم عده ای مسلمان نمای مسخ شده را به جنگ شیعیان فرستاده است. امروز شیعه در هیچ کجای جهان امنیت ندارد. تنها مملکت امن شیعه که آنهم با دستهای خودمان درحال ضربه خوردن و تضعیف است، ایران است. از عراق پند نمی گیریم؛ شیعیان چند دسته و متفرق شدند و برای مقابله با دولت شیعی حتی با دشمنان هم پیمان شدند. حالا همانها باید تاوانش را پس بدهند. ماشینهای داعش در اتوبانها راه می روند و به سوی مردم شلیک می کنند. صحنه غم انگیز و منزجر کننده ای بود. مانند بازی های کامپیوتری، به طرف هر کسی شلیک می کردند. هیچ کس هم جلودارشان نبود.
با وجود خطر فزاینده این زامبی ها و نزدیک شدنشان به مرزهای ایران، هنوز عده ای به دنبال آنند که اثبات کنند جمهوری اسلامی نظامی باطل و غیر اسلامی و در تضاد با امام زمان است؛ امثال شیرازی ها و یاسر الحبیب و اللهیاری و دیگرانی که در ایران هستند. دنبال حدیث می گردند تا اثبات کنند علی زمان و حسین زمان نداریم و ائمه با هیچ کس مقایسه نمی شوند و هیچ کس در شان آنها نیست. این را که خودمان می دانستیم. اما یادشان رفته یزیدی ها هنوز وجود دارند. بلکه بدتر و وحشی تر از قبل. کوفیان هم همینطور. هیچکدامشان یادشان نیست که شیخ حسن شحاته را همین پارسال وقتی در منزلش جشن ولادت امام زمان گرفته بود وحشی های تکفیری با چه وضعی کشتند. هیچکدامشان برایشان مهم نیست شیعیان بحرین در اوج ظلم و ستم دارند از دست شرطه های حجاز کتک می خورند و به شهادت می رسند. هیچ کدام برایشان مهم نیست. تو فقط قمه بزن تا آمادگی خود را نشان دهی! کدام آمادگی؟ آماده بودن برای فرار و سکوت و عزلت؟ حوادث این روزها، به خوبی نشان می دهد که اسلام لندنی فقط برای تشویه و تخریب شیعه بود و حالا نه در سوریه نه حتی در عراق که کشور شیعیان و مرقد امامان شیعه است، هیچ حرفی برای گفتن و دفاع ندارد. می ترسم عادت آنها به نشستن و دعا خواندن، در زمان ظهور مولا هم گریبانشان را بگیرد و مانند قوم بنی اسراییل بگویند فَاذْهَبْ أَنتَ وَرَ‌بُّکَ فَقَاتِلَا إِنَّا هَاهُنَا قَاعِدُونَ ﴿٢٤ المائدة تو و خدایت بروید بجنگید که ما همینجا نشسته ایم (وبرایتان دعا می کنیم!)
یا صاحب الزمان، نمی گویم نیا که هنوز نه 313 نفر، که همان ده نفری که امام صادق فرمود هم یار نداری؛ نمی گویم نیا که همه مدافعان حرم، خلوص نیتی که شما می خواهید را ندارند، یکی برای عکس و پز و یکی برای حق ماموریت چند هزار دلاری آمده. باز هم ناز شصتشان که آمدند. بهتر از آنها است که با وجود کلی ادعا، شهدای دفاع از حرم را فطایس (به درک رفتگان) می دانند. یا صاحب الزمان نمی گویم نیا که مدعیان، با آمدنت مخالفند تا دکانشان تخته نشود. می گویم بیا که دیگر هنگامه انقلاب است. انقلاب علوی و حسینی و مهدی. بیا که شیعیان خونشان حلال شد، بیا که حاکمان و ظالمان نه تنها از کشتن شیعیان ابایی ندارند بلکه شهرهای شیعه و کشور شیعه و مرجع شیعه را علنا تهدید می کنند. بیا که خانه خدا را عوض کردند، کوچه های مدینه را خراب کردند، آثار گذشته را نابود کردند. اسلام را تحریف کردند. اسلام داعشی که وهابی های سرسپرده صهیونیصم در حال انتشار آن هستند همان اسلام اموی است و از گفتن آن هم ابایی ندارند. بیا، یعنی هنوز با گذشتگان و شهدا، 313 نفر یار نداری؟ قربان مظلومیتت ای امام غریب. از من می شنوی، همان شیعه های لبنان که به نظر بعضی از  ایرانیها، بی مبالات و کم توجه به دین هستند، همانها که قلیانشان ترک نمی شود، همانها که خالکوبی دارند، همانها که در مملکتشان تصاویر زنان نیمه لخت به در و دیوار هست، همانها که با تیشرت و شلوار جینز راه می روند، همانها غیرتشان خیلی بیشتر از ماست. آنها تنهایت نمی گذارند. آنها نه برای پول به سوریه رفتند نه برای معافی بچه هایشان از سربازی و نه پاداش مادی و مزایای دیگر. بیا مولای من، بیا که هنگامه انقلاب است.

هیچ نظری موجود نیست: