۱۳۹۰/۱۰/۲۴

علامه شعرانی یکی از اساتید مرحوم علامه کرباسچیان

نقل از تبیان:  گروه دین واندیشه
استاد ذوالفنون «آیت الله میرزا ابوالحسن شعرانی» در سال 1320 هجری قمری در تهران به دنیا آمد. پدرش مرحوم شیخ محمد تهرانی از علماء و متقیان تهران محسوب می‏شد.

 مقام علمی
مرحوم میرزا ابوالحسن از همان ابتدای جوانی به تحصیل علوم دینی پرداخت و نزد پدر به فراگیری قرآن مجید و صرف و نحو پرداخت. بعد از مدتی برای ادامه دروس حوزوی راهی شهر مقدس قم شد و نزد اساتید معروف آن زمان به تحصیل نزد آن بزرگان مشغول شد. همچنین از اساتید شهر تهران نیز بی‏بهره نبود.
در حوزه علمیه قم نزد اساتید بزرگی همچون حکیم میرزا محمود قمی و شیخ آقا بزرگ ساوجی علم فقه را فرا گرفت. و همچنین از محضر حاج شیخ عبدالکریم حائری و حاج شیخ عبدالنبی نوری نیز استفاده برد. از دیگر اساتید مرحوم شعرانی می‏توان به بزرگانی همچون: میرزا طاهر تنکابنی، حکیم هیدجی، مسیح طالقانی، ادیب لواسانی، شیخ محمد رضا قمشه‏ای و میرزا علی اکبر یزدی اشاره کرد.
ناگفته نماند استاد شعرانی در کنار تحصیل علم فقه و اصول ، ریاضی، نجوم و اسطرلاب را نیز نزد مرحوم میرزا حبیب‏اللّه ذوالفنون فراگرفت.
جالب توجه اینکه علامه شعرانی علاوه بر كسب علم با چندین زبان به غیر از فارسی و عربی نیز آشنا بود، مثل فرانسه، تركی، انگلیسی و عبری (زبان مخصوص یهودیان(

تدریس و شاگردان
علامه شعرانی هم در علوم نقلی و هم در علوم عقلی، به تربیت شاگردان برجسته‏ای پرداخت و در طول عمر شریفش هم در حوزه مشغول تدریس بود و هم در دانشگاه.
ایشان کتب بسیاری را به شاگردان زیاد و با ذکاوتی تعلیم کرده است ؛ در فقه و اصول کتابهایی چون رسائل و مکاسب شیخ انصاری، کفایه مرحوم آخوند و برخی ابواب جواهر الکلام. در علوم نقلی کتابهای شرح اشارات خواجه نصیر، اسفار ملاصدرا و شفاء و نفس، نبات و حیوان ابن سینا. در علم تفسیر  كتاب مجمع البیان مرحوم طبرسی. در علم حدیث درایه و رجال، در طب شرح الباب.
همچنین جناب علامه در تهران، به درخواست مرحوم مدرس، در مدرسه سپهسالار  سالها به تدریس ریاضیات مشغول بود.
در اینجا به برخی از شاگردان این استاد مسلم اشاره‏ای خواهیم داشت: حضرات آیات :«میرزا هاشم آملی»، «عبد الله جوادی آملی»، «حسن‏زاده آملی»، «محمدحسن احمدی فقیه ‏یزدی»، «علی‏اکبر غفاری»، «میر جلال محدث ارموی»، «سید محمدباقر حجتی»، «محمد خوانساری»، «احمد سیاح»، «سید حسن سادات ناصری»، «سید عباس شجاعی»، «سید رضی شیرازی»، «قوامی واعظ»، «مهدی محقق»، «کمال مرتضوی» و بسیاری از علماء و دانشمندان دیگر.

آثار و تألیفات
همانطور که گفته شد مرحوم علامه شعرانی در علوم گوناگونی ید طولایی داشت و بر همین اساس ایشان تالیفات گوناگونی در این رشته‏ها از خود به جای گذاشته است که در حدود چهل اثر می‏توان نام برد.
در علوم قرآنی: حاشیه بر تفسیر مجمع البیان، تصحیح کامل تفسیر صافی، تعلیقات بر تفسیر کبیر، تفسیر منهج الصادقین، مقدمه بر حواشی کامل تفسیر ابوالفتوح رازی، نثر طوبی و دائرة المعارف اصطلاحات قرآنی.
در حدیث و درایه: حواشی و تحقیق کتاب وافی مرحوم فیض کاشانی، تعلیقات بر شرح اصول کافی ملاصالح، تعلیقات بر وسائل الشیعه، تحقیق و تصحیح جامعة الرواة، رساله‏ای در باب علم درایه.
در علوم عرفانی: حاشیه بر ارشاد القلوب دیلمی، ترجمه و شرح دعای عرفه، شرح و ترجمه مفصل صحیفه سجادیه.
در فقه و اصول: المدخل اولی عذب المنهل در اصول، شرح کفایه مرحوم آخوند، حاشیه کبیره بر قواعد الاصول.
در احکام : رساله‏ای در شرح شکوک الصلاة، رساله مختصر فقهی، مناسک حج، شرح تبصره علامه حلی.
در فلسفه و کلام : شرح تجرید الکلام، مجموعه اصطلاحات فلسفی، حاشیه بر فصل الخطاب محدث نوری، کتاب راه سعادت در اثبات نبوت، مقدمه و حواشی بر اسرار الحکم سبزواری.
در تاریخ اسلام : ترجمه کتاب الامام علی(ع) صوت العدالة الانسانیه، ، ترجمه کتاب نفس المهموم مرحوم شیخ عباس قمی، تعلیقات بر کتاب محمد(ص) پیامبر و سیاستمدار.

بخشی از یک وصیت‏ به طالبان علم

اگر طلبه و دانشجوی علمی زمانی احساس كرد كسالت و خستگی به درون او راه یافته و او را از مسائل علمی باز می‌دارد، پس باید قلب خود را چنانكه در حدیث وارد شده با حكمت‏های تازه، آسودگی و شادابی بخشد و از پرداختن به بازی‏ها و بیهوده‏كاری‏ها و خواندن اشعار و داستان‏ها دوری گزیند مگر آنهایی را كه حاوی عبرت و پند است.
یك طالب علم باید در تذهیب نفس خویش كوشا باشد و خود را به اخلاق فاضله آراسته سازد و در این راه تنها به خواندن احادیث وارد شده بسنده نكند، بلكه عمده آن است كه با اهل اخلاق همنشین و معاشر گردد و اعمال خود را بر آنان عرضه بدارد و عیوب و كاستی‏های خویش را در یابد و از آنان راه های اصلاح نفس را بجوید.

وفات
مرحوم علامه میرزا ابو الحسن شعرانی در اواخر عمر به بیماری قلبی مبتلا شد و برای معالجه به آلمان برده شد و در هفتم شوال سال 1393 هجری قمری مقارن با دوازدهم آبان سال 1352 شمسی از دنیا رفت. سپس بدن مطهرش به تهران منتقل شد و بعد از تشییع باشکوهی در مقبره خانوادگی‏اشان در حرم حضرت عبدالعظیم حسنی و به خاك سپرده شد.


برگرفته از وبلاگ روحانیان

هیچ نظری موجود نیست: